Στον ΣΔ τύπου 1 υπάρχει αδυναμία του παγκρέατος να εκκρίνει ινσουλίνη. Για το λόγο αυτό οι ασθενείς με τύπου 1 διαβήτη χρειάζονται ΣΥΝΕΧΗ θεραπεία με ινσουλίνη.
Στον ΣΔ τύπου 2 το πάγκρεας του ασθενή εκκρίνει ινσουλίνη, υπάρχει όμως αδυναμία χρησιμοποίησής της λόγω ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ των ιστών σε αυτήν. Για το λόγο αυτό στα αρχικά στάδια οι ασθενείς χρειάζονται φάρμακα που βελτιώνουν τη χρησιμοποίηση της ινσουλίνης μειώνοντας την αντίσταση.
Ο ΣΔ τύπου 1 εμφανίζεται συνήθως σε νεαρή ηλικία ενώ ο τύπου 2 σε μεγαλύτερη.
Ο ΣΔ τύπου 1 εμφανίζεται συνήθως με έντονα συμπτώματα(πολυουρία,πολυδιψία,απώλεια βάρους) ενώ ο τύπου 2 έχει ήπια έναρξη και συνήθως κατά τη διάγνωση υπάρχουν ήδη διαβητικές επιπλοκές.
Ο ΣΔ τύπου 2 παρουσιάζει κληρονομικότητα ενώ ο τύπου 1 όχι.